Plutarchus: Moralia.Volume VI, Fasc 3.

80 Pages·1966·2.437 MB·Ancient Greek, Latin

by  Plutarchus, Konrat Ziegler

ACADEMIA SCIENTIARVM GERMANICA
BEROLINENSIS
BIBLIOTHECA
SCRIPTORVM GRAECORYM ET ROMANORVM
TEYBNERIANA
EDITA CONSILIO ATQYE AVCTORITATE
INSTITVTI
GRAECOROMANAE ANTIQVITATIS
STVDIIS COLENOIS DESTINATI
LIPSIAE IN AEDIBUS B. G.TEVBNERI MCMLXVI
P L Y T A R C HI
M 0 R A L I A
VO L. VI . F A 80. S
RECEN8VERVNT ET Ε Μ Β ΝDAVΒ ΕVΝΤ
Κ. Z I E G L ER ET Μ. POHLENZ
TERTIVM RECE NS VIT · INDICES ADI ECIT
Κ. Z I E G L ER
m
LIPSIAE IN AEDIBUS B.G.TEVBNERI MCMLXVI
BIBLIOTHECAE TE V Β Ν Ε Κ Χ ANAS
HVIVS TE Μ PORIS
REDACTOR: JOHANNES IRMSCHER
HOC VOLVMEN IMPRIMENDVM
CVRAVIT BRVNO DOER
In hoc fascículo continentur
Ίβ.*Περί μουσικής (Pl. 39) 1
De musica ed. Ziegler
Π.*Πότερον ψυχής η σώματος έπιϋνμία και λύπη 49
De libidine et aegritudine ed. Pohlenz
(iterum revidit Ziegler)
78.*Ei μέρος τό παύητικόν της άν&ρώπον ψυχής η δνναμις 6 ο
Parsne an facultas animi sit vita passiva ed. Pohlenz
(iterum revidit Ziegler)
VLN 294 . 375/9/66
PRINTED IN THE GERMAN DEMOCRATIC REPVBLIC
ZWICKOWAÏ: TYPIS F. VLLMANNI (III/29/2)
PRAEFATIO
AD »LIBRVM DE MVSICA
(76)
Aurei de musica libelli, ab ignoto quodam scriptore ex
Aristoxeni et Heraclidis Pontici scriptis deperditis satis
imprudenter contaminati ac postea memoriae Plutarcheae
intrusi1), denuo recensendi munus iam pridem W. Sieve-
king susceperat. Quo praematura morte abrepto M. Poh-
lenz et C. Hubert mihi (licet aliquamdiu dubitanti)
persuaserunt, ut munus derelictum sustinerem, et subsidia
a Sievekingio conquisita — inter quae lectiones multorum
codicum manuscriptorum a J ohanne Wegehaupt diligenter
collectae principem locum obtinent — mihi tradiderunt.
Hoc fundamento nisa editio mea anni 1953 vix in lucem
prodierat, cum Franciscus Lasserre — qui paulo ante in
plagulis editionis meae emendandis benigne mihi ad-
fuerat — librum spissum doctrinae plenum qui inscribitur
Plutarque de la Musique, Texte, Tradition, Commentaire,
précédé d'une Etude sur l'Education musicale dans la
Grèce antique (= Bibliotheca Helvetica Romana I, 1954
Urs Graf-Verlag Ölten & Lausanne) publici iuris fecit.
Huius libri de ceteris partibus ad historiam artis musicae
Graecorum pertinentibus non est huius loci iudicium
ferre; de editione textus Pseudo-Plutarchei tarnen, quae
exstatin paginis 111—132, quid sentiam, facere non possum
quin paucis exponam. Uno igitur nomine ea praestat et
laude digna est, quod Lasserrius primus intellexit, quan-
tum valeant ad textum libelli emendandum codices Ν et a,
1) Libellum plane indignum ease, qui Plutarcho adscribatur,
nunc omnes videntur consentire, cf. Κ. Ziegler, Plutarchos von
Chaironeia, 19642, lV9aq. (= RE XXI 815sq.). — Deest in Lam-
priae catalogo.
V
PRAEFATIO
atque ex iis locis quibusdam corruptis vel lacunosis mede-
lam tulit; cf. p. 11, 26. 15, 9. 19, 10. 30, 15. Quod vero
textum solis codicibus Na et M R2 R3 αν usus spretis
ceteris omnibus (quos ex illis derivatos esse nescio an iure
arbitratur) recensuit innumerisque ac foedis illorum vitiis
apparatum suum replevit ; quod porro his teßtibus nimium
confisus textum exhibuit, qui locis sat multis aperte cor-
ruptus sensu plane careat, neque lacunae signo ñeque cruce
(nisi uno loco p. 23, 15) appicta — unde illos locos, quos
intellegi posse viri doctissimi desperaverunt, a Lasserrio
intellectos esse non sine admiratione suspiceris — ; quod
denique emendationes, quas per hos quadringentos quin-
quaginta annos viri doctissimi, illustrissimi, ipsius musicae
artis eiusque historiae peritissimi excogitaverunt, per-
paucis exceptis silentio praeteriit suis ipsius commentis
in textum intrusis: hoe male gessit nec quod sit verum
editorie munus satis cognosse mihi videtur. Grato igitur
animo arreptis iis, quae Lasserrius ex Na ad sanandum
textum profecit, ceteris in rebus ab ea ratione, qua in edi-
tione priore usus eram, non recessi.
Libelli (cuius auctoritas non in eo, quod scriptor in-
eipiens praestitit, sed in eis, quae ex fontibus egregiis ad
verbum fere descripsit, posita est) duplex exstat me-
moria. Nam et inter scripta Plutarchi et in satis multis
eorum codicum, qui varios tractatus de arte musica con-
tinent (cf. Musici scriptores Graeci ree. Carolus Janus,
Lipsiae 1895; Ingemar Düring, Die Harmonielehre des
Klaudios Ptolemaios, Göteborg 1930 [= Dür.] et Por-
phyrios Kommentar zur Harmonielehre des Ptolemaios,
Göteborg 1932 [= Dür. I]), ad aetatemnostrampervenit.
Accedunt duo codices, qui cum libellum de musica
cum scriptis quibusdam ad Platonem pertinentibus
coniunctum exhibeant, tarnen ex aliquo codice musico
eum deprompsisse videntur, quandoquidem gemellus
eorum Ν unus ex musicis codicibus est.
In vetustioribus scriptorum Plutarcheorum collectio-
nibus liber de musica non invenitur, sed solum in cor-
pore quod dieimus Planudeo loco undequadragesimo; de
quo corpore singulisque eius codicibus conféras, quae
VI
PRAEFATIO
Pohlenz in praefatione vol. I p. VI sqq. et XXVIII sqq.
exposuit. Eius generis igitur codices hos adhibuimus:
I. CODICES PLVTARCHEI
α = Ambrosianus 859 (C126 inf.) membr., paulo
ante a. 1296 scriptus ceterorumque eius corpo-
ris codicum exemplar, nisi quod hie illic a lec-
tore quodam sive ad aliud exemplum sive de
suo correcti sunt. Contulit Wegehaupt, deinde
Ziegler ad ectypum phototypicum a De Lacy-
St. Louis comiter commodatum. — Apographa
nisi ab « discedunt, non adnotantur.
A = Parisinus Gr. 1671 membr. a. 1296 confectus.
Contulerunt Th. Reinach et Wegehaupt.
E = Parisinus Gr. 1672 membr., paulo post a. 1302
scriptus. Contulerunt Burette, Bernardakis, Th.
Reinach.
o = Bononiensis C 2700 chart, saec. XVI. Contulit
Wegehaupt.
e = Matritensis 4690 (N 60) saec. XIV. Contulit
Wegehaupt.
y = Vaticanus Gr. 139 membr. scriptus post A,
ante E. Contulerunt Studemund1) et Reinach.
Ex y descripti sunt tres codices
F 3 = Laurentianus 80, 5 chart, saec. XIV, col-
latus a Reinach et Wegehaupt (ex quo
Urbinas Gr. 100 saec. XV fluxit),
F 5 = Laurentianus 80, 22 bomb. saec. XIV,
collatus a Studemund et Wegehaupt,
V2=Marcianus Ven. 248 membr., scriptus
a. 1455, collatus a Studemund.
1) Lectiones a Studemundo annis 1865—67 excerpta« ex codd.
Laur. 58, 29. 59, 1. 80, 21. 80, 22. 80, 30. Vatic. 139. 186. 192.
1013. Barb. 270. Neap. III C 1. Ven. Maro. 248. 322 exstant apud
G. Amsel, De vi atque indole rhythmorum quid veteres iudlca-
verint = Breslauer philol. Abhandl. I 3 (1887) 152sqq.
VII
PRAEFATIO
β = Vaticanus Gr. 1013 bomb. saec. XIV, collatus a
Studemund, qui vidit ex eo descriptum esse co-
dicem
F 4 = Laurentianum 80, 21 chart, saec. XV.
Reg. = Vaticanus Reg. 80 saec. XV (olim Pauli Petavii).
Contulit Ziegler ad ect. phot, a De Lacy com-
modatum.
F 6 = Laurentianus 80, 30 chart, saec. XV/XVI. Con-
tulit Studemund, qui eum ex F 4 fluxisse censet.
II. CODICES MVSICI
Horum codicum et vetustate et dignitate longe ceteris
praestat
M = Marcianus Ven. app. VI10 membr. saec. XII, a
Jano p, XI—XVI accuratissime descriptus. Con-
tulerunt Studemund, Reinach et nuper Ziegler
ad ect. phot, a De Lacy commodatum (79 Dür.).
Nec tamen neglegi possunt ceteri codices, quamquam
multo pluribus mendis scatent:
b = Bononiensis C 2048 (nr. 11 Jani, 5 Dür.) chart,
saec. XVI. Contulit Wegehaupt.
e = Estensis-Mutinensis 152 (27 Dür. I) saec. XV.
Contulit Wegehaupt.
q = Laurentianus 58, 29 (nr. 26 Jani, 11 Dür.) chart,
saec. XV ex τ descriptus. Contulerunt Stude-
mund et Wegehaupt.
c = Laurentianus mss. acquisti III 40 (nr. 32 Jani,
12 Dür. I) chart, saec. XV/XVI. Contulit Wege-
haupt.
V 3 = Marcianus Ven. 322 (nr. 184 Jani p. LXXXII -
LXXXVIII, 82 Dür.) membr. a. 1449. Contulit
Studemund.
u = Monacensis 215 (nr. 69 Jani, qui eum ex M
fluxisse censet, 27 Dür.) chart, saec. XV. Con-
tulit Wegehaupt.
VIII
PRAEFATIO
Ni = Neapolitanus III C 1 (olim 259; nr. 75 Jani,
29 Dür.) membr. et bomb. saec. XV. Contulerunt
Studemund et Wegehaupt.
Ν = Neapolitanus III C 3 (olim 261; nr. 77 Jani,
30 Dür.) chart, saec. XV. Contulit Wegehaupt.
Oxon.= Oxoniensis Bodleianus mise. 200 chart, saec.
XVI.
s = Parisinus Gr. 2451 (nr. 109 Jani, 43 Dür.) chart,
saec. XV. Contulerunt Burette, Reinach, Wege-
haupt.
äj = Parisinus Gr. 2456 (nr. 114 Jani, qui eum ex
V 3 fluxisse vidit; 46 Dür.) chart, saec. XVI.
Contulerunt Reinach et Wegehaupt.
λ = Parisinus Gr. 2457 (nr. 115 Jani, 47 Dür.) chart.,
2
a. 1537 ab Angelo Vergicio ex Parisino 2456 de-
scriptus. Contulerunt Reinach et Wegehaupt.
R 2 = Vaticanus Gr. 186 (nr. 148 a Jani, 60 Dür.)
bomb. saec. XIII. Contulit Studemund, qui V 3
ex eo fluxisse censet.
R 3 = Vaticanus Gr. 192 (nr. 149 a Jani, 65 Dür.)
bomb. saec. XIV. Contulerunt Franzi, Stude-
mund, Reinach.
Vaticanus Gr. 221 (nr. 150 Jani, 68 Dür.)
a. 1535-1549.
R 5 = Vaticanus Gr. 1374 (nr. 158 a Jani) chart, saec.
XV/XVI. Paucas lectiones ex ect. phot, excerp-
sit Ziegler.
Vaticanus Gr. 2365 (nr. 57 Dür. I) saec. XVI.
Barb. = Vaticanus Barberinus 265 (nr. 173 Jani, 70 Dür.)
chart, saec. XVI. Contulit Studemund.
ν = Vindobonensis Phil. Gr. 176, chart, saec. XIV
(nr. 69 Dür. I). Contulerunt Wegehaupt et Ziegler
ad ect. phot, a De Lacy commodatum. Ex eo q
descriptum esse Dür. et Lass, consentiunt.
TX
PRAEFATIO
III. CODICES PLATONICI
a = Laurentianus 59, 1 (nr. 27 Jani) bomb. saec.
XIV. Contulerunt Marquard, Reinach, Wege-
haupt. Ex eo descriptus est teste Lasserrio
Angelicanus 101 chart, saec. XVI.
His in codicibus excutiendis cum viri docti, quos nomi-
navi, multum temporis ac laboris consumpserint, tamen
cum dolore fatendum est haud ita magnum fructum ex ea
opera exstitisse, praeterquam quod (ut iam supra dixi) ex
Ν a Lasserrius nonnullas bonas scripturas expiscatus est.
In universum vero nisi propriis erroribus, quibus singoli
plus minus vitiati sunt, codices non multum inter se differ
runt, neque inter eum codicem, èx quo Planudes libellum
nostrum desumpsit corporique suo insérait, et eum, ex
quo codices musici derivati sunt, multum interest. Appa-
ret enim Planudem pro exemplari codice quodam usum
esse nostris corporis musicorum codicibus admodum simili
iisdemque vitiis deformi. Pauci igitur sunt loci, quibus aut
Planudei codicie errores codicibus musicis aut musicorum
Planudeo corrigantur, neque ulla graviorum corruptela-
rum eo modo sanatur, sed ubicumque textus ita pessum-
datus est, ut vera sententia non facile perspiciatur, cum
Planudeo musici codices nos deficiunt. Possunt sane ob-
servatis communibus vitiis vel aliis rationibus necessi-
tudines, quae sunt inter singulos codices, indagari, ut,
qui codex ex quo descriptus vel ad quem correctus sit,
clarius cognoscatur, quam adhuc factum est. Adeas, si
libet, de hoc argumento Lasserrium p. 108 et stemma co-
dicum quod p. 109 proposuit, nisus, ut dicit, et variis
Iectionibus a Weilio et Reinachio in apparatu critico suo
allatis et quaestionibus quibusdam ab ipso institutis (sed
non accuratius significatis) et stemmatibus codicum
Ptolemaei|et Porphyrii a Diiringio p. LXIX et I p. XXIX
exhibitis, qui tamen in censura libri Lasserriani Gnom. 27
(1955) 434 multum differre Lasserrii stemma a suis conten-
dit ibidemque de codice Ν aliud atque Lasserre iudicium
profert. Certe quoniam haec de stemmate codicum dis-
ceptatio ad constituendum verum textum libelli de musica
X