Jack London Beyaz Diş Merhabalar Buraya Yüklediğim e-kitaplar Aşağıda Adı Geçen Kanuna

299 Pages·2015·0.68 MB·Turkish

Jack London Beyaz
Diş Merhabalar
Buraya Yüklediğim e-kitaplar Aşağıda
Adı Geçen Kanuna İstinaden Görme
Özürlüler İçin Hazırlanmıştır
Ekran Okuyucu, Braille 'n Speak Sayesinde Bu
Kitapları Dinliyoruz Amacım Yayın Evlerine
Zarar Vermek Değildir Bu e-kitaplar Normal
Kitapların Yerini Tutmayacağından
Kitapları Beyenipte Engelli Olmayan Arkadaşlar
Sadece Kitap Hakkında Fikir Sahibi Olduğunda
Aşağıda Adı Geçen Yayın Evi, Sahaflar,
Kütüphane, ve Kitapçılardan Temin Edebilirler
Bu Kitaplarda Hiç Bir Maddi Çıkarım Yoktur Böyle
Bir Şeyide Düşünmem Bu e-kitaplar Kanunen Hiç
Bir Şekilde Ticari Amaçlı Kullanılamaz Bilgi
Paylaştıkça Çoğalır Yaşar Mutlu
Not: 5846 Sayılı Kanunun "altıncı Bölüm-Çeşitli
Hükümler " bölümünde yeralan "EK MADDE 11. -
Ders kitapları dahil, alenileşmiş veya
yayımlanmış yazılı ilim ve edebiyat eserlerinin
engelliler için üretilmiş bir nüshası yoksa
hiçbir ticarî amaç güdülmeksizin bir engellinin
kullanımı için kendisi veya üçüncü bir kişi tek
nüsha olarak ya da engellilere yönelik hizmet
veren eğitim kurumu, vakıf veya dernek gibi
kuruluşlar tarafından ihtiyaç kadar kaset, CD,
braill alfabesi ve benzeri 87matlarda
çoğaltılması veya ödünç verilmesi bu Kanunda
öngörülen izinler alınmadan
gerçekleştirilebilir."Bu nüshalar hiçbir
şekilde satılamaz, ticarete konu edilemez ve
amacı dışında kullanılamaz ve kullandırılamaz.
Ayrıca bu nüshalar üzerinde hak sahipleri ile
ilgili bilgilerin bulundurulması
ve çoğaltım amacının belirtilmesi zorunludur."
maddesine istinaden web sitesinde deneme
yayınına geçilmiştir.
T.C.Kültür ve Turizm Bakanlığı Bilgi İşlem ve
Otomasyon Dairesi Başkanlığı Ankara
Jack London
BEYAZ DİŞ
BİRİNCİ BÖLÜM AV PEŞİNDE
Donmuş ırmağın iki yakası karanlık ladin
ağaçlarıyla kaplıydı. Rüzgar dalların
üzerindeki kar örtüsünü az önce sıyırmıştı,
gitgide silinen gün ışığı altında ağaçlar
kopkoyu, korkunç karaltılar halinde
birbirlerinin üzerine doğru abanıyorlarmış
gibi görünüyordu. Cansız, kımıltısız, acı bile
duyulamayacak kadar ıssız ve soğuk olan bu
yabani ülke üzerine ağır bir sessizlik
çökmüştü. Gizliden gizliye acı acı çınlayan bir
kahkaha gizliydi sanki; tüm acılardan daha
korkunç, buz gibi soğuk, bir Sfenks gülümseyişi
kadar donuk, zorunluluk kadar tutkulu bir
kahkaha!.. Acımasız, uçsuz bucaksız bir
sonsuzluk, yaşamla ve yaşama çabasının
gereksizliğiyle alay ediyor gibiydi sanki.
Kuzeyin o saf, o durdurak tanımayan buz gibi
vahşetiydi bu. Ama yine de bir yaşam vardı bu
yabancı topraklarda, hem de öyle kolay kolay pes
etmeyen direngen bir yaşam! Çünkü kurda benzer
bir köpek sürüşü donmuş ırmak yatağı boyunca güç
bela ilerlemeye çalışıyordu.
Hayvanların sık tüylü postları buz tutmuştu.
Ağızlarından yoğun bir buhar demeti çıkıyor,
soluklarının havaya karışmasıyla incecik buz
taneciklerine dönüşüp tüylerine yapışması bir
oluyordu. Kayışlarla bağlı oldukları bir kızağa
koşulmuşlardı. Kızak gövdesi sağlam ağaç
kabuklarından yapılmıştı, karların üzerinde
ayakları olmaksızın kayıyordu. Kızağın ucu
önünde dalga dalga yayılan yoğun kar
yığınlarını kenarlara doğru savurup dağıtacak
biçimde yukarıya kalkık olarak yapılmıştı.
Kızakta ince uzun bir tabut vardı; ayrıca
battaniyeler, bir balta, bir kahvedenlik ve bir
de tava bulunuyordu. Uzun tabutun kapladığı yer
hayli fazlaydı. Köpeklerin önü sıra bir adam
ilerliyordu, kızağın ardında ikinci bir adam
daha vardı. Her ikisi de geniş kar ayakkabıları
giymişlerdi. Gerçi kızaktaki tabutta başka bir
adam daha vardı ya, onun çilesi çoktan sona
ermiş, dünyadan elini eteğini çekmişti artık.
Yabani kuzey ülkesinin soğuğu karşısında yenik
düşmüştü. Bir daha kımıldayamayacak
durumdaydı, sıfırı tüketmiş halde
kıpırdamaksızın kalıp gibi yatıyordu öylece.
Hareketi sevmezdi çünkü soğuk.
Yaşam demek hakaret demektir ona göre, yaşam
harekettir çünkü. Oysaki soğuk, hareketin her
türlüsünü kötürümleştirmeye kararlıdır. Sular
denize dökülmesin diye ırmakları dondurur,
ağaçların taa iliğine kemiğine işler, özsuyunu
dondurup kurutur. Ama asıl insanoğluna
düşmandır o; çünkü insan, yaratıkların en
devingenidir, durağanlığa karşı sürekli bir
başkaldırma içindedir ve işte bu nedenledir ki
soğuğun özellikle yere sermeye can attığı bir
yaratıktır.
Hala canlı kalmayı başarabilmiş olan iki adam,
biri kızağın önünde, öbürü ise arkasında,
yılmadan, umutsuzluğa düşmeden yollarına devam
etmekten geri durmuyorlardı. Kalın kürklere,
yumuşacık derilere sarılmışlardı.
Kirpiklerini, yanaklarını ve dudaklarını
donmuş soluklarıyla püskürttükleri buz
zerrecikleri kaplamıştı. Öyle ki, suratları
suratlıktan çıkmış, yüz çizgileri iyiden iyiye
belirsizleşmişti. Bu görünümleriyle korkunç
maskeler takmış birer mezarcı, düşler evrenine
ölülerini gömmeye giden ürkünç umacıları
andırıyorlardı. Gelgelelim ikisi de insandı
işte. Bu hiçlik ıssızlık ve tehlike evreninden
geçerek, kendilerine uzayın boşlukları kadar
uzak, yabancı ve ölü gibi görünen dünyaya kafa
tutan ufacık birer serüvenciydiler. Hiç
konuşmadan ilerliyorlardı, çünkü hareket etmek
için gerekli olan gücü yitirmemek, bu nedenle
de boşuna nefes tüketmemek zorundaydılar.
Çevrelerini saran ağır sessizlik, tıpkı deniz
dibindeki dalgıcın üzerine basınç yapan su
kütlesi gibi, ruhlarını eziyordu. Bu sessizlik,
uçsuz bucaksız sonsuzluğun ve kaçınılmaz
zorunluluğun olanca ağırlığıyla üzerlerine
yükleniyor; ruhlarını taa derinden kavrayarak
benliklerine işliyor; dünya nimetlerine olan
aşırı tutkularını, gelip geçici coşkularını,
uçarı heveslerini! ezerek son damlasına kadar
posasını çıkarıyor; büyük ve yenilmez doğa
güçlerinin parmağında oynattığı, zavallı
akılları ve yetersiz bilgileriyle onları ufacık
birer güneş lekesine döndürüyordu.
Bir iki saat geçti... Pek kısa süren günün can
çekişen ışıkları silinmeye yüz tutarken,
uzaklardan hafif bir çığlık yükseldi. Bir anda
havaya dağılıp yankılandıktan sonra yavaş yavaş
eriyip söndü. Eğer bu acılı çığlıkta bir vahşet
ve açlık havası bulunmasaydı, yitik bir ruhun
iniltili yakarışı sanılabilirdi. Öndeki adam
başını arkaya çevirdi, arkadaşıyla göz göze
geldi, ince uzun tabutun üzerinden anlamlı
anlamlı kafa salladılar birbirlerine.
Çok geçmeden sessizliği bir bıçak gibi yırtan
ikinci bir uluma daha işitildi. Adamlar bu
seslerin daha demin arkalarında bıraktıkları
kar çölünden kopup geldiğim anlamışlardı.
Derken, aynı yönden bir üçüncü uluma daha
yükseldi, ikincisine verilen bir yanıltı sanki
bu ve onun azıcık solundan gelmişti.
Öndeki adam: "Peşimize takıldılar, Bill," dedi.
Sesinin tonu boğuk ve ürkekti, sanki konuşurken
büyük bir güç harcamak zorunda kalıyor gibiydi.
Arkadaşı:
"Et kıtlığı var," karşılığını verdi. "Günler
var ki tek bir tavşan izi bile görmedim." Başka
bir şey konuşmadılar. Kendilerini izleyenlerin
ısrarlı ulumalarına kulak kesilmişlerdi.
Ortalık kararınca köpekleri ırmak boyundaki
ladin koruluğuna hayladılar, kampı orada
kurdular. Ateşin hemen kıyısındaki tabut hem
oturmak hem de yemek yenilecek bir yer işine
yarıyordu. Ateşin arkasındaki kurda benzeyen
köpekler kendi aralarında hırlaşıp dalaşıyor,
ama bulundukları yerden ayrılarak karanlığa
dalmayı göze alamıyorlardı.
Bill:
"Şunlara bak, Henry," dedi. "Nedense kampı
bırakıp gitmeye çalışmıyor bunlar, garip şey
doğrusu..." Henry içine bir buz parçası attığı
ibriği ateşe sürerken başını salladı. Sonra
işini bitirip tabutun üzerine oturdu, yemeğini
yemeye başlayıncaya dek hiç konuşmadı.
"Postun pahalı olduğunu ve onu nerede
kurtarabileceklerini biliyorlar elbet. Kolay
kolay kurtlara yem olmaz onlar, tersine yerler.
Pek akıllıdırlar." Bill, başını sallayarak:
"Bilmem ki valla, umarım öyledirler," dedi.
Arkadaşı başını kaldırıp şaşkınca baktı:
"Bizim köpeklerin akıllarını beğenmediğini ilk
kez işitiyorum senden." Bill ağzına attığı
fasulyeleri ağır ağır çiğnerken:
"Dinle, Henry," dedi. "Köpeklere yem verirken
nasıl gürültüyle itişip kakışıyorlardı,
işittin ya?" Henry:
"Evet," diye onayladı. "Her zamankinden fazla
huysuzluk ettiler."
"Kaç köpeğimiz var, Henry?"
"Altı."
"Peki ama..."
Bill sözlerinin önemini vurgulamak istercesine
bir an sustu, sonra ağır ağır sürdürdü:
"Evet, altı köpek var diyordum ben de. Altı
balık çıkardım, köpek başına 'birer balık
verdim, ama yine de biri açıkta kaldı." "Yanlış
saymışsındır canım."
Bill:
"Yok daha neler!" diye diretti. "Altı köpeğimiz
var diye, tuttum altı tane balık çıkardım. Ama
gel gör ki, Tekkulak balıksız kaldı işte. Sonra
gidip bir tane de ona getirdim." "İyi ama Bill,
topu topu altı köpeğimiz var, nasıl olur?"
"Henry, hepsi köpekti diyen yok ki sana! Balık
verdiğim hayvanlar yedi taneydi." Henry
yemeğini bıraktı, ateşin arkasında duran
köpeklere bakarak saydı:
"Al işte, hepsi hepsi altı tane." Bill
soğukkanlılıkla üsteledi:
"Evet, yedincisinin az önce karların üzerinde
hoplaya zıplaya kaçıp gittiğini gördüm. Ben
saydığımda yedi taneydiler." Henry acımalı
gözlerle arkadaşına baktı ve:
"Şu yolculuk bir bitse öyle sevineceğim ki,"
diye homurdandı.
"Ne demek istiyorsun yani?"
"Bana kalırsa kızaktaki tabut sinirlerini bozdu
senin, hayal görmeye başladın, hepsi bu."
Bill:
"Hani bunu da düşünmedim değil bak," dedi. "Ama
köpeklerden birinin kaçtığını görünce, gidip
karların üzerine bir göz attım, birtakım ayak
izleri buldum.
Sonra döndüm bir daha saydım, altı taneydiler.
izler duruyor, istersen bak da gör." Henry
sesini çıkarmadı, yemeğini yemeye koyuldu yine.
Son lokmasının üzerine kahvesinden bir yudum
daha aldıktan sonra elinin tersiyle ağzını
sildi ve:
"Öyleyse..." diye söze başlayacak oldu. Ama tam
o sırada karanlığın içinden kopup gelen uzun,
acılı bir ulumayla sözü yarıda kaldı. Susup
kulak kabarttı. Sonra eliyle ulumanın geldiği
yönü göstererek: "...bunlardan biri miydi
diyorsun yani?" diye sordu.
Bill evet gibilerden kafasını salladı:
"Böyle olmasın da nasıl olsun, köpeklerin nasıl
huysuzluk ettiklerini, dalaşıp durduklarını
sen de işittin işte." Birbiri ardından yükselen
ulumalarla ortalık tımarhaneye dönmüştü.
Köpekler çevrelerini saran bu korkunç koro
karşısında dehşete kapıldılar, sıkış tıkış olup
büzüldükçe büzüldüler. Ateşin yanına öylesine
sokulmuşlardı ki alevler postlarını
tütsülüyordu. Bill bir odun daha atarak ateşi
besledikten sonra piposunu yaktı.
Henry:
"Nen var yahu senin, çok sıkkın görünüyorsun,"
dedi.
"Bak, Henry..."
Bill sözlerini sürdürmeden önce piposundan bir
iki nefes çekti dalgın dalgın. Sonra
başparmağıyla üzerinde oturdukları tabutu
göstererek:
"Düşünüyorum da," dedi, "şu adam bile bizden
daha şanslı, hem de bizim hiçbir zaman
olamayacağımız kadar şanslı. Biz ölünce
cesetlerimiz ite kurda yem olmasın diye
mezarlarımıza bir iki taş koyacak kimse çıkacak
mı acaba?" "Orası öyle, bizim onun gibi ne onca
paramız pulumuz var ne de onca hısım akrabamız.
Cenazemizi uzak bir ülkeye göndertmek kim, biz
kim!.." "Benim asıl akıl sır erdiremediğim şey
ne biliyor musun, Henry?.. Şu herif bir eli
yağda bir eli balda yaşayan bir lord du değil
mi? Peki şimdi burada ne işi var? Bu Allah'ın
belası vahşi ülkeye hangi akla hizmet etmiş de
gelmiş, anlayan beri gelsin!" Henry:
"Al benden de o kadar," dedi. "Kendi
memleketinde kalsaydı, gül gibi yaşayıp gider,
sonra da rahat döşeğinde ölürdü." Bill tam ağzım
açıp yanıt vereceği sırada duraladı,
kendilerini dört bir yandan bir duvar gibi
çevreleyen karanlığı gösterdi. Yoğun
karanlığın içinde hiçbir şey görünmüyordu,
yalnızca kor gibi parıldayan bir çift göz fark
ediliyordu. Henry başıyla bir ikinci, derken
bir üçüncü çift göz daha gösterdi arkadaşına.
Kampın yanı yöresi kor gibi yanıp sönen
gözlerden oluşan bir halkayla çepeçevre
sarılmıştı. Bu yalaz yalaz yanan ışık lekeleri
kimi zaman kıpır kıpır ediyor, bir görünüp bir
siliniyor, sonra yeniden ışıldamaya
başlıyordu. Köpeklerin huysuzluğu giderek
artmaya başlamıştı. Ani bir korkuyla ateşe
yaklaşıyor, adamların ta burunlarının dibine
sokuluyorlardı. Hele içlerinden biri paniğe
kapılarak ateşe öyle fazla sokuldu ki içine
düştü.
Düşer düşmez de acı ve korkuyla havladı. Aynı
anda kavrulan tüylerinin kokuşu kapladı
ortalığı. Bu sırada yanıp sönen kor gözlerden
oluşan çemberde birtakım kıpırdanmalar oldu,
hatta bir an için geriledi. Ne var ki,
köpeklerin huzursuzluğu yatışır yatışmaz yine
eski yerlerine döndüler.
"Cephanemiz de aksi gibi tam bitecek zamanı
buldu, Henry." Bill piposunu söndürmüştü.
Yemekten önce yere serdikleri ağaç dalları
üzerine kürklü yatakları ve battaniyeleri
yerleştiren arkadaşına yardım ediyordu. Henry
arkadaşına hak verir gibilerden şöyle bir
homurdandıktan sonra makosenlerinin
bağcıklarını çözmeye koyuldu.
"Kaç kurşunumuz kaldı?" Bill:
"Üç..." diye karşılık verdi. "Ah be, şimdi üç
yüz tane kurşunumuz olacaktı ki bu kahrolası
hayvanların burunlarından fitil fitil
getirecektim!" Kor gibi parlayan gözlerin
oluşturduğu çembere doğru yumruğunu öfkeyle
salladı, sonra makosenlerini çözüp ateşin hemen
kıyısına yerleştirdi. "Hiç değilse şu soğuk bir
kırılsaydı bari," diye devam etti. "iki
haftadır sıfırın altında elli derece. Keşke
çıkmasaydık şu yolculuğa, Henry. Durumumuz hiç
de iç açıcı değil doğrusu, içim içimi yiyor...
Yolculuğumuz sona erse de seninle McGurry'ye
gidip, sıcacık ateşin karsısında bir pişpirik