Table Of ContentK.H. SCHEER
Het jaar 2435 n. Chr. plaatst Perry Rhodan en zijn
medewerkers voor problemen, die niemand heeft
gewenst, maar die toch op het zonne-imperium afkomen.
De mensheid zijn slechts dertig jaren van rust, vrede en
interne opbouw gegund. Daarna is ze weer onderworpen
aan een ongeschreven wet, die voor alle belangrijke
volkeren van de Melkweg geldt. Ze wordt onvermijdelijk
weer meegetrokken in de maalstroom van
gebeurtenissen, die door een grootmacht, die haar moei‐
zaam opgebouwde positie wil behouden, niet kunnen
worden genegeerd.
Hoofdpersonen in deze roman:
Perry Rhodan - Opperregent van het zonne-imperium.
Atlan - De lordadmiraal wordt voor een duel uitgedaagd.
Roi Danton - Koning van de kosmische vrijhandelaars.
Oro Masut - Ertrusisch bediende en lijfwacht van 'koning'
Danton.
Rasto Hims - Plaatsvervangend commandant van het
vrijhandelaarsschip Francis Drake.
Majoor Kary Akanura - Commandant van de lichte kruiser
Kobe.
Kolonel Don Redhorse - De Cheyenne zet alles op één kaart
om zijn chef te redden.
Proloog.
Na de overwinning op de Meesters van de Eilanden in februari
2406 beseften de leiders van de mensheid, dat het zonne-
imperium tijdens de verdedigingsoorlogen de grenzen van zijn
economische en militaire macht had overschreden. De politieke
situatie binnen het gebied van de Melkweg en de uitgaven voor
de ontwikkeling van nieuw-ontdekte werelden maakten het
noodzakelijk, de in de Andromedanevel opererende eskaders
van de solaire ruimtevloot onverwijld terug te trekken. Het
sterrenrijk was de ondergang nabij.
Perry Rhodan, opperregent van het zonne-imperium en drager
van een activeerder, wist door voorspraak van de Arkonide
Atlan, eveneens drager van een activeerder, het in februari
2406 ondertekende niet-aanvals- en bijstandsverdrag met de
Maahks tot een duurzaam vredesverdrag en bondgenootschap
met handelsrechten uit te breiden. Rhodans streven naar
interne saamhorigheid en het vermijden van gewapende
conflicten had gedurende bijna dertig jaar succes. De mensheid
maakte een ongekende bloeitijd door; positie, aanzien en
economische en militaire macht van het zonne-imperium
bereikten een nieuw hoogtepunt.
De buitenlandse politiek van het zonne-imperium werd gericht
op het doel, de vrede onder alle omstandigheden te verzekeren.
Kleine onenigheden werden door onderhandelingen bijgelegd.
Aan het begin van het jaar 2435 n.Chr. had het imperium het
bestuur over 1151 door mensen bewoonde zonnestelsels. De
geschiedschrijving vermeldt niet, van welke Terraanse
staatsman het plan afkomstig was, belangrijke wijzigingen in
de autarkie-wet aan te brengen. Het desbetreffende voorstel
werd door de democratisch gekozen vertegenwoordigers van
de mensheid met tweederde meerderheid goedgekeurd en
kreeg daardoor kracht van wet. Het tot dusver geldende besluit
tot verzekering van de onafhankelijkheid voor nieuw geko‐
loniseerde werelden stuitte slechts op verzet bij die jonge
koloniale volkeren, die na een dertigjarig koloniaal bestuur de
industriële, economische en culturele onafhankelijkheid van de
moederwereld Terra hadden weten te bereiken. Met het aanne‐
men van de nieuwe wet op de autarkie, werd de termijn voor
het bereiken van de onafhankelijkheid van dertig tot honderd
jaar verlengd, gerekend vanaf de dag van de eerste landing.
De voordelen hiervan voor de interne politiek van het imperium
waren aanzienlijk. Terra kreeg plotseling het recht, alle nieuwe
werelden zeventig jaren langer te controleren en ongewenste
ontwikkelingen tijdig in goede banen te leiden. Twintig jaar
vóór deze gebeurtenissen, aan het begin van het jaar 2415,
stuitten Terraanse wachtschepen onverwacht op de eerste
bolvormige ruimteschepen van de kosmische vrijhandelaars.
Uit de talrijke gegevens bleek, dat deze hypermoderne
koopvaardijschepen uitsluitend bemanningen van menselijke
oorsprong hadden. Korte tijd later wist de solaire vei‐
ligheidsdienst, dat de vrijhandelaars - ook wel vrijbuiters
genoemd - over een steunplaneet met omvangrijke technische
installaties, opslagplaatsen en automatische werven be‐
schikten.
Daar geen kapitein van een vrijhandelaarsschip ooit zijn
menselijke afkomst gebruikte, om zijn rechten op de solaire
ruimtevaart-toelatingspolis met alle daaraan verbonden dou‐
ane-en havenfaciliteiten 'te doen gelden, kon het imperium de
voor de particuliere ruimtevaart geldende wetten niet ook op
de vrijhandelaars toepassen.
Het plan van Terraanse scheepvaartmaatschappijen en andere
monopolie-bedrijven, de vrijhandelaars door processen uit de
ruimte te verdrijven, mislukte.
Een gewapende actie van de Springers, die tot het jaar 2415
aanspraak maakten op het alleenrecht voor de vrije handel,
werd tot ieders verrassing door de kosmische vrijbuiters
neergeslagen. Het ruimtegevecht tussen Springers en
menselijke vrijhandelaars eindigde met zware verliezen voor de
uit de Arkoniden voortgekomen Springers. De solaire vloot
greep niet in. De galactische positie van de planeet van de
vrijhandelaars bleef geheim. Toen na een vijf jaren durende
controle van de solaire informatiedienst bleek, dat de
vrijhandelaars nooit tegen de fundamentele
veiligheidsvoorschriften zondigden en nooit probeerden, de
mensheid schade te berokkenen, beval Perry Rhodan het
departement van defensie en van ruimtevaart, de vrijhan‐
delaars ongemoeid te laten. In het jaar 2435, kort na het
aannemen van de wijzigingen in de wet op de autarkie, bleek,
dat de vrijhandelaars over 7500 bewapende en zeer moderne
koopvaardij-ruimteschepen beschikten. Ze waren een niet te
verwaarlozen economische macht in de Melkweg geworden.
Hun leider, de zogenaamde 'keizer' Lovely Bo-scyk, vroeg aan
het begin van de 25ste eeuw om politieke erkenning door het
imperium. Perry Rhodan weigerde dit met de motivering, dat
de vrijhandelaars noch als Terraanse kolonisten noch als
nakomelingen van een oorspronkelijk door het imperium
gevestigde handelsmaatschappij konden worden beschouwd.
Door dit besluit bleven de vrijhandelaars politieke
buitenstaanders zonder stemrecht van hun afgevaardigden in
het solaire parlement. In de dossiers van de veiligheidsdienst
bleven ze als 'verdacht' aangemerkt. Uit de geschiedvorsing
blijkt echter, dat de vrijbuiterkapiteins, de zogenaamde
'vorsten', nooit ernstige schade aan mensen toebrachten.
Wandaden hunnerzijds werden niet bekend. Wel blijkt uit de
kroniek, dat bijna alle kapiteins en scheepseigenaars in veel
gevallen tot de grens van het toelaatbare gingen. Voor de
'vorsten' was het een vanzelfsprekende zaak, bij nieuw
ontdekte primitieve volkeren goedkope gebruiksartikelen tegen
kostbare grondstoffen en gebruiksgoederen te ruilen.
De vrijhandelaars werden 'charmante schelmen' genoemd, die
telkens weer door de mazen van het net wisten te glippen. De
opmerkelijkste persoonlijkheid onder de vrijhandelaars stond
bekend als Roi Danton.
Terwijl 'keizer' Lovely Boscyk slechts de rol van een met
representatieve taken belaste leider speelde, had het er alle
schijn van, dat Roi Danton de werkelijke leider en bevelhebber
van de vrijhandelaars was.
Niemand wist, wie Roi Danton eigenlijk was, waar hij vandaan
kwam en waar hij zijn uitstekende opleiding tot kosmonaut en
ingenieur had gekregen.
Roi had de naam aangenomen van een revolutionair, die in de
18de eeuw in Frankrijk een belangrijke rol had gespeeld bij het
opruimen van het mensonwaardige feudalisme. Roi Danton
kleedde zich volgens de mode van de 18de eeuw. Hij gedroeg
en bewoog zich als een sjiekeling uit die tijd, maakte de
fatterige gebaren en gebruikte de gemaakte manier van
spreken, waarmee hij op zijn omgeving de indruk van een
degeneré maakte. Toch kon de solaire veiligheidsdienst, maar
vooral de USO reeds in 2435 vaststellen, dat die
ondoorgrondelijke 'koning' van de vrijhandelaars een loyaal
denkend mens was, wie, behalve kleine bedriegerijtjes op
onbekende primitieve planeten geen misdadige handelingen
konden worden verweten. Op 25 augustus 2435 werd het impe‐
rium na een dertigjarige periode van vrede en interne
ontwikkeling plotseling betrokken in een kosmisch gebeuren,
dat binnen enkele weken een catastrofale dreiging werd. De
opperregent was weer gedwongen, de solaire noodtoestand af
te kondigen en de absolute macht in handen te nemen. Met
Rhodans startbevel voor de thuisvloot begon het zevende
tijdperk in de geschiedenis van de mensheid. (Uittreksel uit de
Encyclopedia Terrania, computer Nathan-Luna, opvraagteken
codegroep XXXIV, symboolomvormer AZ-2436/NAL 008576,
microfilm met verkorte tekst. Originele tekst alleen ter inzage
met toestemming van de solaire veiligheidsdienst . . .)
1.
Luitenant Gazil Rhombar, officier van dienst en van twaalf tot
achttien uur commandant van de 'binnenwacht', vertrouwde
zijn ogen niet. Het was 17 u. 26 op de 25ste augustus 2435.
Rhombat had tien minuten geleden besloten, de twee
wachtposten bij de poort van het kleine privé park te
inspecteren. Het park grensde aan de woning van de opperre‐
gent en diende ter recreatie van de man, die in het imperium
het drukst bezet was.
In de verte startten en landden de blauwglanzende
ruimtebollen van de thuisvloot. De lucht was vervuld van een
dof gerommel en gebulder, dat eigenlijk nooit geheel verstom‐
de. Men was er aan gewend. De inwoners van Terrania, de
grootste en modernste stad van de Aarde, noemde het spottend
'het gezang van de goden.'
Dat was het echter niet, wat luitenant Rhombat de adem
benam. Hij had de wachtposten geïnspecteerd, gekeken of hun
uniformen schoon waren en was toen een eindje het park
ingelopen. De schildwachten hadden hem gezegd, dat Perry
Rhodan een half uur geleden werkkamer III via het brede
bordes had verlaten, om - naar het scheen - de vissen in de
prachtige vijver te voederen.
Rhombat wilde de opperregent helemaal niet storen. Hij wilde
alleen maar even kijken, of alles in orde was. Dat behoorde tot
zijn taken. Als hij dat kon doen, zonder dat Rhodan het merkte,
had hij zich naar behoren van zijn taak gekweten.
De officier van de binnenwacht liep dan ook op zijn tenen over
het brede grindpad en gluurde voorzichtig om de hoek van een
plantenkas, waarin Rhodan vaak afleiding zocht. Rhobat zakte
van schrik bijna door de grond.
Hij zag Perry Rhodan, het idool van . miljarden mensen, een
beeldschone jonge vrouw omhelzen, haar over het
donkerblonde haar strelen en haar zelfs kussen.
Luitenant Gazil Rhombat was ook maar een mens, en
bovendien een die van zijn opperbevelhebber hield en hem
vereerde. Het kwam niet in hem op, Rhodan van dit voorval de
schuld te geven. Rhombat was er rotsvast van overtuigd, dat
zijn superieur in de klauwen van een gewetenloos schepsel was
geraakt. Hij kon natuurlijk niet als een engel der wrake
verschijnen en zijn superieur er op wijzen, dat Mory Rhodan-
Abro minstens duizend lichtjaren van hier verbleef en dat
daarom zo'n trouwbreuk nog erger was, dan wanneer Mory in
het gastenverblijf van het stadsbestuur van Terrania zou
hebben gelogeerd.
Nee - dat kon Rhombat niet doen! Daar hij echter tot de solaire
veiligheidsdienst en bovendien tot de speciaal opgeleide
lijfgarde van de opperregent behoorde, handelde hij op een
andere manier. Hij trok zich voorzichtig terug en haastte zich
naar de twee schildwachten. De mannen ontzekerden
automatisch hun thermostralers, toen ze hun
wachtcommandant zagen komen aanrennen. Rhombat bleef
staan, greep de verblufte soldaten bij hun bovenarmen en trok
hen van de poort weg. Zijn stem klonk opgewonden, toen hij
zei:
'Luister goed! Het behaagt de chef, een jonge dame te kussen.
Mond houden, sergeant. Ik ben aan het woord. Ik weet niet wie
het vrouwspersoon is, dat de brutaliteit heeft, gebruik te
maken van de menselijke zwakheden van onze chef. Hij moet
haar door een van de geheime gangen hebben binnengelaten,
anders hadden wij haar moeten zien. Nogmaals, hou je mond,
sergeant!'
Rhombat keek nerveus in de richting van de poort en trok de
mannen nog dieper in de zichtdekking van de bloeiende
heesters. 'Hier zijn jullie bevelen. Laat niemand in het park,
wie er ook wil binnengaan. Geef geen verklaring. Dek je achter
mijn bevel. Ik neem de verantwoording. Niemand mag de chef
in deze pijnlijke situatie zien. Is dat duidelijk? Ik gelast jullie,
hierover absoluut te zwijgen. Eén woord, en ik sleep je wegens
eedbreuk voor de krijgsraad. Daar kun je staat op maken! Jullie
moeten zwijgen over alles wat je tijdens de uitoefening van je
dienst ziet en hoort. Nog iets te vragen?'
'Eindelijk,' zuchtte de sergeant. 'U had me niet telkens de
mond moeten snoeren, luitenant. Daarginds komt maarschalk
Julian Tifflor. Hij schijnt het park in te willen. Wat doen we nu,
sir. We kunnen toch een maarschalk niet. . .!'
'Zwijg!' viel de luitenant hem bleek in de rede. 'Ga naar de
poort terug en versper de toegang. Ik zal wel met de
maarschalk praten.' Julian Tifflor, lang, slank en er door zijn
cellenactiveerder nog steeds jeugdig uitziend, keek verbaasd
naar de verstarde gezichten van de drie mannen. Rhombat
salueerde voorbeeldig.
Tifflor bracht vluchtig zijn hand naar de klep van zijn pet en
liep even vastberaden als altijd naar de poort. Rhombat rende
