Mişel Strogof - Jules Verne

428 Pages·2014·1.48 MB·Turkish

by  Jules Verne

Jules Verne
1828’de Fransa’da doğdu. Jules Verne, denizcilik geleneği
olan bir ailenin çocuğuydu ve bu durum onun yazın hayatını
derinden etkiledi. Küçük bir çocukken gemilerde tayfalık
yapmak için evden kaçtı ama yakalanıp ailesine teslim edildi.
1847’de hukuk öğrenimi görmesi için Paris’e gönderildi.
Ancak Paris’teyken tiyatroya ilgisi derinleşti. 1850’lerin
sonlarında ilk oyunu yayımlandı. Babası, hukuk öğrenimini
bıraktığını duyduğunda aralarında büyük bir tartışma çıktı ve
harcamaları için gönderilen para kesildi. Bu durum Jules
Verne’i öykülerini satarak para kazanmaya zorladı.
Paris’in kütüphanelerinde jeoloji, mühendislik ve
astronomi okunarak geçirilen uzun saatlerden sonra, Jules
Verne ilk kitabı Balonla Beş Hafta’yı yayımladı. Bu romanı,
Dünya’nın Merkezine Seyahat, Dünya’dan Ay’a ve Denizler
Altında 20 Bin Fersah gibi romanlar izledi.
Romanlarının büyük beğeni toplaması Jules Verne’i zengin
bir adam yaptı. 1876’da büyük bir yat aldı ve Avrupa’nın
çevresini yatıyla dolaştı.
1905’te Amiens’te öldü.
Jules Verne
Mişel Strogof
Çeviren:
Nihan Özyıldırım
Jules Verne Kitaplığı’ndan yayımlanan kitaplarımız:
1- Doktor Ox’un Deneyi - Çeviren: Alev Özgüner Kardaş
2- Madenin Esrarı - Çeviren: Kerem Eksen
3- Dünya’dan Ay’a - Çeviren: Z. Zühre İlkgelen
4- Karpatlar Şatosu - Çeviren: Işık Ergüden
5- Ay’ın Çevresinde Seyahat - Çeviren: Aysen Altmel
6- Dünya’nın Merkezine Seyahat - Çeviren: Mehveş
Omay
7- Kaptan Grandin Çocukları 1. Cilt - Çeviren: Işık
Ergüden
8- Dünyanın Ucundaki Fener - Çeviren: Alev Özgüner
Kardaş
9- Kaptan Grandin Çocukları 2. Cilt - Çeviren: Işık
Ergüden
10- Altın Volkanı - Çeviren: İdil Gürbüz
11- Wilhelm Storitz’in Sırrı - Çeviren: Pınar Güzelyürek
12- Kaptan Grandin Çocukları 3. Cilt - Çeviren: Işık
Ergüden
13- Balonla Beş Hafta - Çeviren: Feridun Aksın
14- Zacharius Usta ve Olağanüstü Öyküler - Çeviren:
Elif Gökteke
15- İnatçı Keraban 1. Cilt - Çeviren: Nihan Özyıldırım
16- İnatçı Keraban 2. Cilt - Çeviren: Nihan Özyıldırım
17- Denizler Altında 20 Bin Fersah 1. Cilt - Çemen:
Mehveş Sorkun
18- Ne Altı Var,Ne Üstü - Çeviren: Volkan Yalçıntoklu
19- Denizler Altında 20 Bin Fersah 2. Cilt - Çeviren:
Mehveş Sorkun
20- Mişel Strogof - Çeviren: Nihan Özyıldırım
Jules Verne Kitaplığı; Jules Verne
kitaplarını yıllar önce Türkçeye
kazandırmış olan A. Ihsan Tokgöz’e
ithaf edilmiştir.
* A. İhsan Tokgöz Türk yazar, yayıncı ve siyaset adamı.
Jules Verne’in romanlarını Türkçe’ye ilk çeviren kişidir.
1890yılında Âlem Basımevi’ni kurdu ve Edebiyat-ı Cedide
akımının yayın organı olan Servet-i Fünun Dergisini
yayımlamaya başladı. İkinci Meşrutiyetten Birinci Dünya
Savaşı sonlarına değin Yüksek Ticaret Mektebi’nde coğrafya
öğretmenliği yaptı. 1919’da Avrupa’ya giderek Heyet-i
Temsiliye’nin amaç ve fikirlerini batı kamuoyuna duyurmaya
çalıştı. Lozan Barış Konferansı sırasında da Türk Basın
Bürosunun yöneticiliğini yaptı. 1931’de Ordu milletvekili
olarak girdiği TBMM’de yasama görevini ölümüne değin
sürdürdü. Başlıca yapıtları: Altı Hafta Nil’de Seyahat,
Avrupa’da Ne Gördüm, Tuna’da Bir Hafta, Tirol Cephesinde
Ateş Hattında, Matbuat Hatıralarım.
BİRİNCİ BÖLÜM
1
YENİ SARAY’DA BİR BALO
“Yeni bir telgraf geldi,” Haşmetmeap.
“Nereden gelmiş?”
“Tomsk’tan.”
“Bu şehrin ötesinde telgraf hattı kesik mi?”
“Dünden beri kesik.”
“Saatte bir Tomsk’a telgraf çekin general ve de beni
haberdar edin.”
“Emredersiniz Haşmetmeap,” diye cevap verdi General
Kisof.
Bu konuşma, Yeni Saray’da verilen davet bütün ihtişamıyla
devam ederken, sabahın saat ikisinde geçmişti.
Gece boyunca, Preobrajenski ve Polovski alaylarının
müzisyenleri, repertuvarlarmdaki en güzel polkaları,
mazurkaları, skotiçleri, valsleri aralıksız çalmışlardı. Vaktiyle
içinde, sayısız korkunç facianın yaşandığı ve bu gece, kadrilin
nağmelerini aksettiren yankılarla uyanan “eski taş ev”in
birkaç adım ötesinde yükselen sarayın muhteşem
salonlarında, dans eden çiftlerin sayısı giderek artıyordu.
Sarayın büyük mareşali, bu hoş görevinde gereken yardımı
alıyordu. Grandükler ve onların yaverleri, mabeyinciler ve
saray subayları dansı bizzat idare ediyorlardı. Elmaslarla kaplı
grandüşesler, gala kıyafetleriyle baloyu süsleyen kadınlar eski
“beyaz taşlı şehir”in askeri ve mülki erkanının karılarına
cesurca örnek oluyorlardı. Polonez işareti duyulduğunda, her
sıradan davetliler; aynaların yarattığı yansımayla on kat artan
parlak ışıkların altında, kat kat, uzun dantel elbiselerle sırma
işlemeli üniformaların birbirine karıştığı bu tür törenlerde
milli bir dans önemi taşıyan tarif edilmesi imkansız bu
ahenkli yürüyüşe katıldılar.
Göz kamaştırıcı bir manzaraydı bu.
Zaten, Yeni Saray’ın salonları arasında en güzeli olan
büyük salon, bu yüksek şahsiyetler ve göz alıcı şekilde
süslenmiş kadınlar topluluğunun görkemine layık bir çerçeve
teşkil ediyordu. Zengin kubbe, zamanla rengi solmuş
yaldızlarıyla, yıldızlı gökyüzünü andırıyordu. Sıcak
renklerdeki enfes kıvrımlı, işlemeli pencere ve kapı perdeleri,
ağır kumaşın köşelerinde sertçe kırılıyordu.
Salonu dolduran ışık, yuvarlak kemerli, geniş pencerelerin
ötesine hafif bir buğu gibi geçiyor, birkaç saatten beri pırıltılı
sarayı sarmış olan gece karanlığında, bir yangının yansıması
gibi görünüyordu. Bu tezat; dansa katılmayan bazı
davetlilerin dikkatini çekiyordu. Pencerelerin önünde
durulduğunda, orada burada bulunan kocaman çan kulelerinin
siluetleri, karanlığın içinde, hafifçe fark edilebiliyordu.
Oymalı balkonun altında; dışarıya yansıyan ışığın, sivri
miğferlerinin üzerine, alevden sorguçlar kondurduğu çok
sayıda nöbetçi, omuzlarında tüfekleriyle, sessizce dolaşırken
görülüyor ve kaldırım taşları üzerinde, salonun parkesi
üstünde dans edenlerden daha ölçülü adımlarla yürüyen
devriyelerin ayak sesleri duyuluyordu. Arada bir nöbetçilerin,
görev yerlerinden birbirlerine bağırışları yankılanıyor, bazen
de bir trompet sesi, orkestranın nağmelerine karışarak bu
ahengin ortasına kendi basit notalarını saçıyordu.
Daha aşağıda, binanın cephesinin önünde Yeni Saray’ın
pencerelerinden yayılan ışık konilerinin üstünde karanlık
kütleler göze çarpıyordu. Bunlar, bir nehrin akıntısı boyunca
ilerleyen gemilerdi. Nehrin, kıyısındaki birkaç fenerin ilk
basamaklarını yıkayan suları, bu fenerlerin titrek ışıklarıyla
aydınlanıyordu.
Balonun en önemli şahsiyeti, bu daveti veren ve General
Kisof'un hükümdarlara has bir özellik atfettiği kişi, sade bir
avcı subayı üniforması giymişti. Bu, yapmacık bir tavır değil,
debdebeye pek duyarlı olmayan birinin alışkanlığıydı sadece.
Kıyafeti, etrafında birbirine karışan olağanüstü kostümlerle
tezat teşkil ediyor ve çoğunlukla, maiyetindeki Gürcülerin,
Kazakların, Lezgilerin, göz kamaştırıcı süvari taburunun
giydiği Kafkas üniformalarının ortasında çoğu zaman, işte
böyle bir görüntü arz ediyordu.
Uzun boylu, nazik tavırlı, sakin görünüşlü ama bununla
beraber yüzünde kaygı okunan bu adam, bir gruptan diğerine
gidiyor ama az konuşuyor, genç davetlilerin neşeli laflarına
da, yüksek memurların veya Avrupa’nın başlıca devletlerini
temsil eden diplomatların önemli sözlerine de pek fazla dikkat
göstermiyordu. Meslekleri icabı, görünüşe göre hüküm
vermekte usta iki üç zeki siyaset adamı, ev sahiplerinin
yüzünde sebebini bilmedikleri bazı endişe belirtileri fark
etmişlerdi ama hiçbiri, ona bu konuda soru sormaya
kalkışmadı. Hiç şüphe yok ki avcı subayının istediği, kafasını
meşgul eden sırların, hiçbir şekilde bu balonun tadını
kaçırmamasıydı ve neredeyse bütün bir dünyanın, düşüncede
bile itaat etmek alışkanlığında olduğu şu nadir
hükümdarlardan biri olduğu için, balo bir an bile
yavaşlamadı.
Bu arada General Kisof, Tomsk’tan gönderilmiş olan
telgrafı verdiği subay kıyafetli adamın, kendisine çekilme
emri vermesini bekliyor, ama o sessizliğini bozmuyordu.
Telgrafı alıp okuduğunda yüzü daha da karardı. Hatta gayri
ihtiyari, elini kılıcının kabzasına götürdü, sonra gözlerine
doğru kaldırıp bir an öylece kaldı. Sanki ışık onu rahatsız
ediyor ve kendine gelebilmek için karanlık arıyordu. General
Kisofu bir pencere aralığına götürdükten sonra konuşmaya
başladı:
“Dünden beri kardeşim grandükle haberleşemiyoruz, öyle
mi?”
“Haberleşemiyoruz Haşmetmeap, yakında telgrafların
Sibirya sınırının ötesine geçememesi ihtimali de var.”
“Fakat, Amur ve Yakutsk birlikleri de,
Transbaykal birlikleri gibi derhal İrkutsk üzerine yürüme
emri almadılar mı?”
“Bu emir, Saykal Gölünün ötesine gönderebildiğimiz son
telgrafla verildi.”
“Peki ya Yeniseisk, Omsk, Semipalatinsk, Tobolsk,
saldırının başlangıcından beri oralarla doğrudan iletişimimiz
var, öyle değil mi?” “Evet Haşmetmeap, telgraflarımız oralara